Gölgesiyle Konuşan Adam

Beş paraya satmıştı gülüşlerini
Çoktan tüketmişti son düşlerini
Üşüyordu ,yorgundu cılız bedeni
Sokak lambalarında ısınan adam

Severdi bu köhne şehrin caddelerini
Yağmurlu o sessiz gecelerini
Hem yoktu ıslanmak gibi bir derdi
Kent’in yağmurlarında yıkanan adam

Konuşmayı sevmez ama dinlerdi
Kimse sormazdı bu hâl nedendi
Uzatılan paralara hep hayır! derdi
Gençliğini bozdurup harcayan adam

Deli diyorlardı çocuklar" bakın bir deli"
Oysa bu sözleri duymaz geçerdi
Yok muydu bir bilen hem adı neydi
Kendi gölgesiyle konuşan adam

Yorulur sendeler ama düşmezdi
Ne sigara ne de şarap içmezdi
Gözleri sabitti vardı bir derdi
Eski günlerini arayan adam

Dün sabah dükkânın önüne geldi
Uzattı elime eski bir resim verdi
Bakışları pusluydu yüreğim deldi
Solgun resimlerde yaşayan adam

Bankta bulmuşlar az önce cesedini
Kapanmamış açıkmış yeşil gözleri
Elinde yine o fotoğraf ardında ismi
Bir yudum sevgiyi arayan adam.

İlker PAMUKÇU/07